نه می تواند پرواز کند...نه بمیرد...!!!

                                                                       پروانه ی من کجایی...؟؟؟

                        بگفت از دار ملک آشنایی

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند

                        بگفت اندوه خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشی در ادب نیست

                       بگفت از عشق بازان این عجب نیست

بگفت از دل شدی عاشق بدین سان

                       بگفت از دل تو می گیری من از جان

بگفتا گر خرامد در سرایت

                       بگفت اندازم این سر زیر پایش

بگفتا بینیش هر شب چو مهتاب

                       بگفت آری چو خواب آید...کجا خواب؟؟؟

بگفتا گر کند چشم تو را ریش

                       بگفت آن چشم دیگر دارمش پیش

بگفت از عشق کارت سخت زار است

                       بگفت از عاشقی خوشتر چه کار است

بگفت آسوده شو کاین کار خام است

                       بگفت آسودگی بر ما حرام است

بگفت گر من کنم در وی نگاهی

                       بگفت آفاق را سوزم به آهی...!!!

                            دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید...

سیب را دست تو دید...

غضب الود به من کرد نگاه...

سیب گاز خورده از دست تو ارام افتاد...!

و تو رفتی و هنوز سال هاست که در گوش من ارام ارام...

                            خش خش گام تو تکرار کنان می دهد ازارم...

و من اندیشه کنان غرق این پندارم...

                            که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت...!!!

                  تا تو باور کنی چقدر دوست دارم...

عشق را معنا می کنم...

                  تا تو بفهمی معنای عشق من تویی...

من زندگی می کنم...

                  تا تو بدانی برای تو زنده ام...

                                                          ای تمام زندگی ام...!

قبله ی دهکده مان سمت شمال است عزیز

   پنجره بین من و توست مرا بوسه بزن

بوسه از ان طزف شیشه حلال است عزیز!

بند بند وجودم همه در حسرت یک پرواز است...

من به پرواز نمی اندیشم...!!!

به تو می اندیشم...

که تو زیباتر از اندیشه ی یک پروازی...!!!

و در اتش غرور سرخی نگاهت سوختم و تو مثل هر بار دیگر

اضطراب ندیدن را در چشمان بی قرارم دیدی!!!

حسرت رفتنت را از سکوت نگاهم شنیدی و رفتی...

اینبار تلختر از هر بار...می دانی؟!!

اتش نگاهت هنوز دیدگانم را می سوزاند و اشک مرهمی نیست بر اتش دل!

با این همه به این دل خوش می کنم که عطر ابی نفس هایت در میان خالی

اندوهناک این شهر پراکنده است...ای معنی باران!!!

چگونه التماست کنم که بمانی و حجم انبوه تنهایی ام را سیراب کنی؟!

                     چکاوک شکسته پر

                                      رسیده ام به نا کجا

مرا به خانه ام ببر...

کسی به یاد عشق نیست...کسی به فکر ما شدن نیست...!

از ان تبار خودشکن تو مانده ای و بغض من...!

توی این مدت انقدر مشکل و بدبختی داشتم که اصلا وبلاگم یادم رفته بود...

دلم واسه وبلاگم یه ذره شده بود!!!

دیروز تولدت بود ولی نتونستیم پیش هم باشیم!!!

تولدت مبارک عزیزم

دیروز خیلی دعا کردم که بارون بیاد ولی...آخه تو بارونو خیلی دوس داری!

از رنگه فونتم خسته شدم واسه همینم عوضش کردم...دنیا زرد

خدمت رسیدم که یه عرض ادبی کرده باشم...حالا من اپ نکردم خوب نبود

شما یه نظر بذارید که حداقل وقتی میام یه کم خوشحال بشم

موفق باشید...بای

                                  ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا

                                  دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمیگرید به حال ما

                                  همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

                                  به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟!!

                               نگو نا مهربان بودیم و رفتیم

نگو اینها دلیل محکمی نیست

                               بگو با دیگران بودیم و رفتیم...!

                                       در جاده ای پر از خار و خس

به سوی تویی می آیم

                                       که خیانت را از رو برده ایی...!!!

درست مثل کودکی هفت روزه...

                                                پاک و ارام...

امان...!

امان از شب هایی که با یاد تو به خواب هزاران ستاره اشفته میروم!

 که امشب تا سحر این عاشق دلخسته می میرد

     ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا به پا خیزد...

چه سنگین می رود این مرده از بس ارزو دارد...!!!

هنوزم به جان اتش عشق اوست

  در این واپسین لحظه ی زندگی

هنوزم در این سینه یک ارزوست!!!

                                            که هرچه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز پولاد

                                            زنم بر دیده تا دل گردد ازاد

درس عشق و دوستی و یکی شدن را اغاز کردیم...

حال به اخرین درسش رسیدیم درسی که خوبست تو

هم ان را بدانی...عشق باید ورزید به همسفر زندگی و

باید ماندگار بود در قلب یاران...

پس ای دوست...

ای مهربان...

ای همسفر...

به یاد تو خواهم بود و هیچگاه تو را فراموش نخواهم کرد!!!

                               تو یک شاخه گل به من دادی...

وقتی گفتم دوستت دارم

                               تو دلت را به من هدیه دادی...

شاخه گل پژمرد اما ...

                              دلت چه بزرگ بود که موند و عاشقم کرد!

می گفتی به خدا قدرمو می دونی

می گفتی واسه من می مونی همیشه

قلب مهربونت بی وفا نمیشه

تو چرا دروغ گفتی بی وفا

خدا رو قسم دادی رفتی بی خدا

دل من به عشق تو داشت جون می گرفت

زندگی تلخم داشت سامون می گرفت

یکی از دوری تو داره تنها می میره

زندگیش اروم اروم داره پایون می گیره

بیا نذار بمیره...

چه کنم اگه بیای چی برات مونده به جا

دل من تو سینه مرد وقتی رفتی بی صدا

دیگه هیچی ندارم زیر پاهات بذارم...

بیا پیش من بمون هنوز....دوستت...!!!!!

تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمی ذاشتم

چه سفرها با تو کردم...چه سفرها تو رو بردم

دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم

دارم از تو می نوسیم که نگی دوستت ندارم

از تو که به یک نگاهت زیر و رو شد روزگارم

دارم از تو می نویسم...

موقع نوشتن و وقت اسم گذاشتن

کسی رو جز تو نداشتم...

اسمی جز تو نمی ذاشتم...

من تمام قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

با تو من چه زندگی هایی که تو رویاهام نداشتم

تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم

حتی من به ارزوهات تو رو اخر می رسوندم

می رسیدی تو...من اما ارزو به دل می موندم

هی می خواستم که بگم که بدونی حالمو

اما ترس و دلهره خط میزد خیالمو

توی گفتن و نگفتن از چه روزهایی گذشتم

انقدر رفتم و رفتم که هنوز هم برنگشتم

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

هرچی شعر عاشقانه ست من برای تو نوشتم

به جهنم سوختم اما می نوشتم تو بهشتم!!!

چهره ام هرگز پریشانی نداشت...

برگ های اخر تقویم عشق...

حرفی از یک زور بارانی نداشت...!!!

این مطلب خوشکل رو اقا افشین توی نظرات گذاشته

منم چون از متنش خوشم اومد گذاشتمش

چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟!

     پیله ات را بگشا...تو به اندازه ی یک دنیایی...!!!

           اولین سالگرد دوستیمون مبارک

گاه یک نغمه انقدر دست نیافتنی است که به ان زندگی میکنم...

گاه یک نگاه انچنان سنگین است که چشمانم رهایش نمی کنند...

گاه یک عشق انقدر ماندگار است که فراموشش نمیکنم....

در مسلک ما عشق هم اغوشی نیست

        مهر تو اگر به هستی ما افتد

 هرگز به سرش خیال خاموشی نیست!